แรงบันดาลใจที่อยากให้ผมบันทึกเรื่องราวนี้เกิดขึ้นจากที่ผมสังเกตเห็น บุ๊ค ลูกชายผม ตั้งแต่เขาอายุประมาณ 2-3 ขวบ เขามีความสนอกสนใจกับเกม หรือวีดีโอเกม มากตามปกติ ซึ่งผมเชื่อว่าเป็นธรรมชาติของเด็กทุกคน และผมไม่ได้ปิดกั้น เนื่องจากเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

ลูกชายผมเป็นเด็กยุคใหม่จึงมีโอกาสเข้าถึงสิ่งเหล่านี้มากกว่าผม คือเขาไม่ต้องไปขวนขวายจากข้างนอกเลย ในวัยเท่าเขาผมอยากเล่นเกม อยากรู้อยากเห็นอยู่แล้วล่ะ แต่ไม่มีผู้ใหญ่สนับสนุนและไม่มีกำลังทรัพย์ ในวันนี้พ่อของเขาคือผม มีสิ่งเหล่านี้อยู่กับตัว (ทำงานด้านนี้ด้วย) ทุกเช้าลูกชายคนนี้ก็เลยจะคอยปลุกผม หกโมงเช้าก่อนไปโรงเรียน ขอเล่นแทบเล็ต อย่างตอนนี้เขาจะชอบ Ipad Mini 6 ของผมมาก เขาจะเรียกว่า “เครื่องตัวเล็ก” ผมก็จะเดินไปหยิบมาให้เล่น (เขาจะถูกสอนให้ขอก่อนเล่น)

มองลูกผมแล้วนึกถึงตัวเองสมัยเด็กๆ (ถึงแม้ผมจะเริ่มเข้าสู่วงการวีดีโอเกมไม่เด็กขนาดนี้ก็เถอะ) พอมีเวลาก็เลยตั้งใจบันทึกความทรงจำนี้ไว้ให้ลูกอ่าน เรื่องราวชีวิตของผมที่ผูกพันกับวีดีโอเกม ทุกอย่างเริ่มต้นสมัยผมเรียนอยู่ป.2 (ค.ศ. 1986) ผมได้มีโอกาสเห็นสิ่งที่เรียกว่าวีดีโอเกมครั้งแรก แล้วเป็น First Impression รุนแรงมากในสวนน้ำธารหิรัญ สวนน้ำของโคราชที่สร้างเลียนแบบ แดนเนรมิตร และสวนสยาม แต่ยุติกิจการอย่างรวดเร็วในไม่กี่ปีถัดมา (ปัจจุบันกลายเป็นโรงแรมสีมาธานี)

ผมมีโอกาสได้นั่งรถมอเตอร์ไซค์พ่วงจากเพื่อนของอาพามาที่นี่พร้อมกับลูกๆของเขา แต่ตอนนั้นเขาพามาช่วงเย็นๆ ผมเลยไม่ได้ไปโซนสวนน้ำ ความทรงจำเป็นภาพรางๆ จำได้แต่สไลเดอร์ยักษ์สีรุ้งเมื่อมองจากไกลๆ แต่สิ่งที่แจ่มชัดและอยู่ในความทรงจำผมที่สุดคือ โซนเครื่องเล่น ตู้เกมหยอดเหรียญ(Arcade Game) ที่ต้องเอาเงินไปซื้อเหรียญเฉพาะ (Coin) เพื่อมาหยอดลงตู้ก่อนจะได้เล่น ซึ่งผมนั้นไม่มีเงินสักบาท จะเดินไปขอเพื่อนอาก็ไม่กล้า เขาพามาด้วยก็บุญแล้ว ก็เลยไปยืนดู เกาะตู้เกมด้วยความสนอกสนใจ เพราะตอนนั้นในความคิดของเด็กอย่างผมคือ วีดีโอเกม คือหนังการ์ตูน(อนิเมชั่น)ที่บังคับได้ เพิ่งเคยเห็นกับตาครั้งแรกและตื่นเต้นมาก

คุณก็นึกดูเอาละกัน ตู้เกมจอใหญ่ๆ รูปร่างอลังการผสมระหว่างงานไม้กับอิเล็กทรอนิกส์ สีสันสวยงาม เสียงสนั่นหวั่นไหว(สมัยก่อนตู้เกมจะเปิดสุดเสียงเต็มแม็กตลอด เวลามีหลายเครื่องวางใกล้กันประชันเสียงสะใจมาก) คันบังคับ(จอยสติ๊ก)ที่มีเอกลักษณ์ มันทำให้ผมอดตื่นเต้นไม่ไหว อยากเล่นจนตัวสั่น แต่วันนั้นไม่มีโอกาสได้เล่นเลยสักครั้งเดียว แต่เกมมันก็จะมีการ Idle โชว์เกมเพลย์ไตเติลไปเรื่อยๆ ผมก็ไปเกาะตุ้ยืนดู ตู้ไหนว่างก็จะไปนั่ง โยกจอยสติ๊กเล่น จินตนาการว่ากำลังบังคับอยู่ พอเห็นใครสักคนเดินมาหยอด ผมก็จะรีบไปดูเขาเล่นทันที

จำได้ว่าเกมที่เห็นที่นั่นแล้วชอบคือ Donkey Kong (1981) แล้วก็ Rally-X (1980) เป็นสองเกมแรกที่กระแทกใจผมที่สุด Donkey Kong ชอบเพราะมันเห็นทุกอย่างในหน้าจอเดียว ตั้งแต่ที่ดองกี้คองกลิ้งถังลงมา จนมาริโอต้องคอยหลบหลีกและทำลาย ยากแต่รู้สึกท้าทาย ส่วน Rally-X ชอบไอเดียที่รถมันปล่อยควันออกมาเหมือนรถตดได้ รู้สึกว่าน่าสนุกดี วันนั้นพอกลับมาบ้านเล่นเอานอนไม่หลับ อยากเห็นอยากดูเกมตู้อีก และใฝ่ฝันว่าจะมีโอกาสเล่นมันให้ได้

ปีพ.ศ.2559 ที่ผ่านมา มีเรื่องที่สำคัญเกิดขึ้นกับผมอยู่ 2 อย่าง

คือบวชกลางปี และเบียดปลายปี

การ์ดงานแต่งงานของผม

น้องๆหลายคนยังถามผมด้วยความประหลาดใจ เอ้า พี่บอยมีแฟนด้วยนิ? ที่เขาไม่รู้เพราะไม่เคยถาม และหลายคนผมตอบว่ามีแต่เขาไม่เชื่อ -ฮา เพราะบุคลิกผมเหมือนคนไม่มีแฟน ไปไหนมาไหนฉายเดี่ยวตลอด (ผมชอบไปดูหนังคนเดียว) เมื่อผมบอกว่าจะไปแต่งงานทุกคนจึงงงกันหมด (ทุกวันนี้ผมยังทึ่งตัวเอง เฮ้ย กูมีแฟนจริงๆด้วย)

ปัจุบันเธอทำงานฝ่ายธุรการที่ รพ.จัตุรัส ชัยภูมิ

ผมรู้จักแฟนผมเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน ตอนนั้นเธอทำงานเป็นผู้จัดการร้านแมงป่อง แล้วผมชอบไปซื้อหนังอาร์(ต)ที่นั่น เรารู้จักกันท่ามกลางบรรยากาศหนังแผ่น

การที่ผมได้ลงเอยกับเธอคนนี้ทำให้ผมเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต ถึงจะมีเหตุผลรองรับทางวิทยาศาสตร์มากมาย เช่น เรามีนิสัยตรงกันคือค่อนข้างเรียบร้อย ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน รักสัตว์ ฯลฯ

งานแต่งงานของเราจัดอย่างเรียบง่ายที่บ้านของเธอในบ้านหนังบัวใหญ่ อ.จัตุรัส จ.ชัยภูมิ แขกเหรื่อพอประมาณ เป็นไปอย่างอบอุ่น ผมขอบคุณทุกคนที่ยินดีในความรักของเรา