thatree.com

ที่มาของบล็อก (ที่พยายามให้ดูคล้ายเวบ) www.thatree.com เริ่มขึ้นเมื่อประมาณปลายเดือนกุมภาพันธ์ 58 ตอนนั้นผมมีเหตุจำเป็นต้องรีบทำเวบขึ้นมาเพื่อนำไปเป็น portfolio สมัครงานตำแหน่งหนึ่ง (ภายหลังผมผ่านการคัดเลือก แต่ก็ปฏิเสธไป) เวบนี้ถูกสร้างขึ้นมาด้วย wordpress

กาลครั้งหนึ่ง ผมเคยทำบล็อก www.lifepicture.net ด้วย wordpress มาก่อน แต่ก็ร้างลาไปนาน เมื่อกลับมาศึกษา wordpress ในปัจจุบัน ผมตกใจที่เขาพัฒนาไปเร็วมาก คือคุณสามารถทำบล็อกส่วนตัว(สวยกว่าเดิม)โดยใช้เวลาไม่นาน แล้วระบบอะไรก็เตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ

www.thatree.com เป็นชื่อโดเมนที่ผมชอบ เพราะมาจากชื่อจริง ธาตรี ช่างเหล็ก ของผมเอง บล็อกนี้มีค่าใช้จ่ายต่อปีไม่แพง (ประมาณ 600 กว่าบาท) เลยตั้งใจจะพัฒนาให้ www.thatree.com เป็นช่องทางการสื่อสารอย่างเป็นทางการของผมสืบไป

Concept ของ www.thatree.com คือการแนะนำตัว หน้าแรกจึงมีหน้าตาเหมือนนามบัตร นอกจากบอกเบอร์โทรเวลาติดต่องานอื่นๆ จะมีช่องทางการติดต่อและรายละเอียดเกี่ยวกับตัวผมที่บล็อกนี้ ด้วยชื่อเวบจำง่าย (เพราะมันเป็นชื่อผมเอง)

ถ้ามีแต่เรื่องราวการงานของผมก็คงน่าเบื่อแย่ จึงมีบทความแสดงทัศนคติส่วนตัวลงไปในหน้า Talk และต้องมีที่ปล่อยของๆผมและเพื่อน ได้แก่ในหน้า Book กับ Download ซึ่งผมอยากให้คุณลองแวะเข้าไปดูว่า เราทำอะไรกันบ้าง ไม่ค่อยขายครับ เน้นแจก

ผมกำลังทำให้เป็นพื้นที่ส่วนตัว และส่วนรวม ให้เพื่อนและคนที่อยากเป็นเพื่อนกับผมได้ประโยชน์ หรือได้แรงบันดาลใจกลับไป ผมหวังจริงๆนะ

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมครับ เสนอแนะหรือทักทายกันได้

ธาตรี ช่างเหล็ก (บอย)

กำเนิด ภาพชีวิต

ผมชื่อ ธาตรี ช่างเหล็ก เรียนจบจากมหาวิทยาลัยในบ้านเกิดที่จังหวัดนครราชสีมา สาขานิเทศศาสตร์

สมัยเด็กๆผมมีความรักในการดูหนัง และอ่านการ์ตูน เมื่อศึกษาจบระดับอุดมศึกษา ผมก็พยายามเดินตามรอยความฝันนักเขียนการ์ตูน แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ผมว่างงานไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เวลาผ่านไปประมาณ 2 ปี จึงมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งมาชวนผมไปสมัครทำงานที่บริษัทเคเบิลทีวีท้องถิ่น KCTV

เนื่องจากทรัพยากรในบริษัทเคเบิลทีวีท้องถิ่นมีจำกัด ผมจึงได้รับการฝึกฝนการทำรายการสารคดีด้วยตัวคนเดียว ไม่ว่าจะเป็นเขียนบท กำกับ ตัดต่อ ด้วยข้อจำกัดในด้านการผลิตและระยะเวลาในการทำงาน ผมรู้สึกสนุกและท้าทายมาก ค้นโคราช เป็นรายการที่ผมทำเลียนแบบรายการ คนค้นคน ของช่อง 9 โมเดิร์นไนน์สมัยนั้น ผมส่ง ค้นโคราช ไปให้รายการ คนค้นคน พิจารณา และในเวลาไม่นานนักผมก็ได้ทำงาน คนค้นคน โดยตำแหน่งที่ได้รับมอบหมายคือ ช่างตัดต่อรายการ

ถ่ายสารคดี

ทำงานตัดต่อกับ คนค้นคน ไม่นาน ผมก็ลาออก เพราะไม่ถนัดการทำงานในระบบเข้มงวด ออกมาโต๋เต๋อยู่พักหนึ่ง ผมก็ได้มีโอกาสเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ โฟกัสโคราช ที่เพื่อนผมจัดพิมพ์ ในคอลัมน์ชื่อเดียวกับสารคดีที่ผมเคยทำ ค้นโคราช มีอยู่ฉบับหนึ่งที่ผมเขียนเรื่องเกี่ยวกับ ไสว หรือ เซียนไหว ซึ่งเป็นสามล้อที่มีความน่าสนใจ เขามีความเชื่อว่าตนเองเป็นเอดส์ และสามารถรักษาหายได้ด้วยการกินเอ็มสปอร์ตใส่ยุง ประจวบกับตอนนั้นผมได้เห็นการประกวดขอทุนทำสารคดีของมูลนิธิเข้าถึงเอดส์ ผมจึงส่งเรื่องของไสว และผมก็ได้รับทุนมาทำสารคดีเรื่อง ไสวยังไหว

หลังจาก ไสวยังไหว ทำให้ผมมีความมั่นใจในตนเองว่า น่าจะยึดการทำงานรายการสารคดีเป็นอาชีพหาเลี้ยงตัวเองในบ้านเกิดได้ ผมกลับเข้าไปเสนอโปรเจครายการสารคดีท้องถิ่นที่บริษัทโคราชเคเบิลทีวี KCTV อีกครั้ง คราวนี้ผมเอา ไสวยังไหว เป็นเทปเดโม ซึ่งก็ทำให้ผมได้งานตามคาด ผมตั้งชื่อรายการใหม่ว่า ภาพชีวิต เป็นชื่อที่สื่อง่ายๆถึง ภาพเคลื่อนไหว ผมได้ทำงานสารคดีในแบบที่ผมอยากทำ ในเรื่องที่ผมอยากเล่า ตราบจนทุกวันนี้

รายการสารคดี ภาพชีวิต ปัจจุบันผมก็ยังทำรายการในทุกตำแหน่งด้วยตัวคนเดียวเหมือนเดิม ผมไม่รู้ว่าในไทยมีคนทำงานแบบผมอยู่กี่คน ที่ทำคนเดียวทุกอย่าง ถือกล้องวีดีโอออกไป แล้วกลับเป็นรายการสารคดีเสร็จสมบูรณ์ในเวลากำหนด เมื่อก่อนผมทำส่งเป็นรายสัปดาห์ จนไปเป็นรายปักษ์ เผยแพร่ในเคเบิลทีวีท้องถิ่นในโคราช เคซีทีวี และเครือข่ายอื่น จนปัจจุบันก็เป็นเวลา 8 ปีแล้ว

ผมเชื่อว่า ทุกคนสามารถเป็นคนทำงานสารคดี ผลิตสารคดีได้ด้วยเรื่องใกล้ๆตัว โดยไม่ต้องมีทีมงานใหญ่โต อุปกรณ์ที่ใช้ทำงานอะไรก็ได้ที่บันทึกภาพได้ (ผมใช้กล้อง DSLR-Like ยี่ห้อ Panasonic Lumix DMC-FZ100 และกล้องจากโทรศัพท์มือถือ) มีคนที่ทำงานแบบนี้อยู่จริง และเลี้ยงชีพได้ ขอแค่มีความศรัทธาและรักในงาน (ส่วนสาเหตุที่ทำไมผมถึงเลือกทำงานคนเดียว ก็เพราะเรื่องค่าตอบแทนที่น้อยเกินกว่าที่จะต้องแบ่งให้ทีมงานคนอื่น)

การที่ได้ถ่ายชีวิตของคนอื่น ทำให้ผมได้ย้อนกลับมาดูตัวเองเสมอ

boy vintage